عشق دوست

هرصبح ميبندم دلم را روي بالِ عشقبادستهاي شاعري بادستمالِ عشقبرلب تبسم مي نشانم،باغزل گويم:ازهرچه شايد بي خيالي،جز خيالِ عشقپيغمبراحساس من اعجازکن، اعجازشايدکه آدم شد دلم باسيب کال عشقخواب زمستان خوابها بيند پريشانيبانو،چوبرسرميکني سبزينه شال عشقفرداجواب هرکسي پاي خودش باشدخواهم به دوشم تابد وزر ووبال عشقبعدازتو،بانو،منقرض خواهندشد بي شکنسلِ پلنگ و چشمه ي ماه و زلال عشقدستم دخيل خرمنِ موي شفابخشتگوياشود ازبوسه هايت سازِلالِ عشقم.زکي زاده????غافل ازمعجزه ي عشق نباشيم ايکاش...

ميزنم برسينه سنگ عشق دوستتادلم آيدبه رنگ عشق دوستآن درخت دائماسبزم,چه غمگر زندبرمن تگرگ عشق دوستماه رادر برکه ى اشک آورم پيش چشمان پلنگ عشق دوست آهوى جانم به هردر مى زندزخم خواهد,زخم چنگ عشق دوستآى حوا,سيب دارى باز هم ؟!!برزمينم زن کلنگ عشق دوست مردنى زيباست درآغوش او ساحل است و من,نهنگ عشق دوست خانه اش دور و کميت عقل من بى قراروخسته,لنگ عشق دوست م.زکى زاده قريه علىشبتان سرشاراز روياى وصال عاشقانه ى دوست بادانشاءالله...