شاعر غزلبارنده چشمش آسمانى ست ديواره ى اطراف قلبش مهربانى ست زخم فراوان خورده است ازدشمن ودوست لبخندهايش آشکار,اشکش نهانى ست هرچندازسوز خزان افسرده جان است ازعشق سرشاراست و گرم زندگانى ست شعرسپيد موى,غمگين مى سرايد چون شهريار شرمنده زيرا از جوانى ستازگريه دارد خنده هايى تلخ تر او روى لبش اما براى شک...